tüketmişler  her şeyi
ve yollarını bulabilmek için bir fenere ihtiyaçları var sanki

"Oysa tükenmişliklerdi onları bir arada tutan ..
yollarını buldukça artıcaktı varlıkları ..
arttıkça yollar giricekti araya ..
habersiz ...
çaresiz gibi zannedip fenere koştular ...
bilmiyorlardı ki daha yalnız dı denizfeneri onlardan ...
asıl denizfenerinin ihtiyacı vardı tükenmelere ..."

konuşabilselerdi eğer
bu cümleleri söyleyeceklerdi birbirlerine
ama susmayı seçtiler
her seferinde...
kadına tanık,
adama sanık
bir deniz fenerinin
yalnızlığına birlikte soyundular,
ışığın varlığı bile
farklı anlam bulurken zihinlerinde,

ışığın varlığıydı onları etkileyen ..
denizin üzerindeki oyunları ..
konuşabilselerdi ..
anlatabilselerdi ..
.....
orya gelmişlerdi artık ..
konuşamadan ..
anlatamadan ..
görebilmekti sadece kendi yalnızlıklarını ..
dokunabilmekti belki denizfenerinin acılarına ..
hissetmek yeterdi anlayabilmek için ..
....
dokunamadılar..

dokunamadılar...
korkuları
daha büyüktü onlardan.
ve korktukları
asıllarını
hiç tanımamanın
yüzlerine vurmasıydı...
yol üstü lokantasında
karşılaşmış
aynı yolda giden
iki yabancıydılar.
anladılar...
anladıkça
gözlerini kapadılar.
kapadıkça
uzaklaştılar...
sonsuz bir aynaydı
fenerin yalnızlığı,
sırrında
kayboldular...

Fotoğraf : Fatih Surmaz     Yazı : Berna Acaroğlu & Fatih Surmaz