Serhat Filiz’i kısaca tanıyabilir miyiz?

Arkadaşlarım ve tanıyanlar Serhat diyor. Bir zamanlar herkes "Efo" derdi, ki manasını hiçbir zaman tam çözemedim. Bunun hakkında çeşitli rivayetler var. Serhat herkes gibi biri. Ama biraz daha duygusal olarak bakan biri hayata.Ama bir o kadar da sert ve kırılmaz gibi, garip bir durum bu. Kısık sesle söylemek istediklerini yaptığı işlerle bas bas bağırarak anlatmak isteyen biri diyebiliriz.

Ressam mı ? Karikatürist mi ? Çizgiromancı ve ilustratör mü ? Yoksa müzisyen mi ? Müzikle ilgilendiğinide biliyoruz.

Hepsinden biraz var demek isterdim ama ben kendimi çizgi romancı olarak tanıtmaktan daha çok hoşlanıyorum. Özellikle son yıllarda çizgi roman tam olarak hayat tarzım oldu. Kahramanlarım gibi bıyık - sakal bırakıp onlar gibi giyiniyorum. Kahraman taytı hariç tabi. Ressamlık ise bambaşka birşey. Akademi yıllarında evet ressamdım. Birçok yağlı boya tablom var ama, garip hiç bir anlayışa sığmayan resimsel işler. Sanki çizgi roman karelerinden fırlamış gibi. İlustratörlük tarafım ise tamamen ticari bir durum. Birileri bana birşeyler çizmem için para veriyor, bende çiziyorum. İçinde hiç duygu yok, tutku yok. Ama çizgi romancılık bambaşka. Karakterlere kendimden, sevdiğim yada sevmediğim insanlardan birşeyler katıyorum. Hatta kimilerini bire bir çiziyorum. Arka planlar, atmosferler ve kurgular da tamamen özgürsün. İstediğini yapabilirsin kurgu dahilinde. Ortaya çok saçma sapan işler çıksa bile en azından kendi mantığı var ve hepsi sana ait, sen yaratmışsın. O kağıt parçalarının arasındaki küçük kareler, paralel bir evren gibi. Hani sinemaya gittiğinde ışıklar kapanır film başlar ve artık tamamen ordasındır ya onun gibi bir şey. Müzik işi çok ise çok acaip. Müzik bölümünde okumak istedim hep. İki kere sınavlara girdim ama başaramadım, bilirsin bu işler biraz tuhaf. Üçüncü denememde ön kayıt olmak için okula gittiğimde, müzik bölümünün ön kayıt süresinin dolduğunu söylediler. Hangisi devam ediyor peki ? dedim. Resim bölümünün son günü dediler. Bende resim bölümüne ön kayıt oldum ve sınavlara girdim. Sonra kazandım, bayağı birde okudum. Okulu güzel bitirdim. Sonra akademisyen olmak üzereyken canım sıkıldı ve ayrıldım.

Çizimlerinde karanlık atmosferler, bol kanlı ve asık yüzlü karakterler hakim. Bilim- kurgu ve korku öğeleri de bolca. Bunun sebebi sence ne ? Hiç düşündün mü ?

Aslında bir kaç kez düşündüm. Küçüklüğümden beri bayılıyorum böyle şeylere. Babam beni çok küçükken Indıana Jones filminin ilkine götürmüştü. Eve döndüğümde, filmin sonunda sandıktan çıkan yaratıkların resmini çizmiştim. Annem hala saklar. Şu anda zaten yeteri kadar çiçek- böcek , güzel kadın ve kötülerin kaybettiği tek düze, standart çizgi romanlar ve hikayeler var. Türkiye'de de çok var bunlardan. Benim niyetim rahatsız edici ama bir o kadar da bizimle beraber yaşayan, bizden bir şeyleri çizmek yada kurgulamak. Gece uyumadan önce yatağın altında bizim uyumamızı bekleyen o şey, veya yine gece herkes uyuduğunda içerdeki mobilyalardan gelen sesleri çıkaran yaratık. Yada kendi çarpık adalet sistemi içinde suçluları hem yargılayıp hem infaz eden kostümlü çirkin bir anti kahraman. Anlatmak istediklerimi bu tarz şeylerle daha iyi anlatabildiğimi sanıyorum. Akademi'de bile hiçbir zaman o garip, düzgün hatlı büst ve torsları (roma dönemindeki heykellere benzeyen insan yüzü ve bedenleri) çizmedim. Benimkiler hep orası burası deforme olmuş, Roma değil de cehennemden fırlamış gibi görünen değişik çizimlerdi. Sanırım, bu karakterler benim onları ifade etmem için, bulundukları yerden çıkarmam için bağırıyorlar bilinçaltımdan bir yerlerden, bende onları serbest bırakıyorum.

İşin teknik kısmına gelelim istersen. Hangi yolu tercih ediyorsun sen ? Geleneksel tarz mı yoksa dijital tabletler mi ? Sana göre doğru olan hangisi ?

Bu çok komplike bir şey.Yapacağın işin tarzına göre değişiyor biraz da. Uzun zamandır tablet ile çiziyorum, işimi çok kolaylaştırıyor. Bir kere kurşun kalem ve çinileme derdim yok zamandan kazanıyorsun. Hata yaparsan geri alıyorsun ve tertemiz bir sayfa acılıyor önünde. Ama bir o kadar da gelenekselin verdiği tadı aramamak mümkün değil. Silik kurşun kalem lekelerinin üzerinden çini mürekkebi ile geçmek, balonlar, kaligrafi...Ara sıra bunu da yaptığım oluyor. Doğrusu hangisi diye sorarsan önce mutlaka geleneksel çalışmak lazım. Yani gerçek kağıt, kalem ve boya ile. Çünkü bu işin bir aritmetiği var. Kuralları var. Oranlar, perspektif, anatomi, ifadeler...Bunlar hep çalışarak kazanılacak işler. İşin bu kısmını epey bir çalıştıktan sonra tablet yada çizim ekranı kullanmakta bir sakınca yok. Teknoloji ye ayak uydurmak gerek. Eskiden telgraf ile heberleşilirdi. Şimdi herşey cebimizde ve  tek tuşa bakıyor. İsteyen telgrafla isteyen cep telefonu ile haberleşir.

Ve kitap kapakları. Bu konuda oldukça fazla çalışman var. Kapakları da bu çizgi romancı kimliğinle mi çiziyorsun ? Ne tarz kitapların kapaklarını çiziyorsun ?

Kitap kapağı işi çok garip bir iş. Kitabın içi değil de kapağı satıyor malesef. Bunun içinde, kapagın iyi görünmesi lazım. Ben, çizeceğim kitabı önce okuyorum. Okumadan olmaz çünkü. İçinde küçücük gibi görünen bir detay kapakta muhteşem olabilir. Çizgi romancı kimliğimle, biraz popüler kültür karışımı, pop  bir şey oluyor kapaklar.
Sekizyüze yakın kapak çizdim ve hepsi birbirinden farklı. Ama genel olarak baktığında tarzımı görebilirsin. Çok değişik kitaplar resimledim. Çocuk kitapları, ansiklopediler, macera ve polisiye kitaplar, çok satanlar...Hepsinden yaptım. Ama en çok zevk alarak yaptığım kapak Jefferey Deaver'ın Cold Moon'u. Bizde "Saatçi" adıyle çevrildi ve fena satmadı. Hatta facebook'dan Jefferey Deaver'ı buldum, kapağı gönderdim. Çok sevdi. Şimdi, sıradaki kitabının Amerikadaki edisyonunun kapağını ben çizeceğim. Bu kolay bir iş değil. Umarım başarırım ve devam ederim yolumda.

Peki şu an neler yapıyorsun yada sırada ne var ?

Bir süredir ulusal kahramanlar çiziyorum. Bir seri yaptık.Türk Komutanları, Türk Denizcileri, Kadın kahramanlar gibi. Şu an basılıyor yakında çıkacak. Hemen sonrasında,  Piri Reis in sağ kolu olan ve onun adına maceradan maceraya koşan " Talayhan" adında bir levendin maceralarına başlayacağım. Ondan sonra ne olacak tam olarak kestiremiyorum ama bu tarz işlere devam edeceğimi sanıyorum. Çünkü yıllardır okuduğumuz ihraç malı sanal kahramanların kralı bizde var. Sadece biraz araştırmak ve öne çıkarmak lazım. Benim bu konuda ihtiyacım olan herşey tarihimizde gizli. Düşünsene bizim eski denizcilieri. Adamlar Akdenizi ve Ege yi yıllarca kasıp kavurmuş. Alt etmedikleri donanma kalmamış. Bildiğin eli kanlı kara korsan hepsi. Sonra belli bir yaşa gelince Osmanlının himayesine girip, osmanlı adına görevlerine devam etmişler. Bence sadece bunun üzerine bile binlerce çizgi roman yapılır.

Son olarak, haberfoto.org için ne diyorsun ?

Siteyi yakından takip ediyorum. İnternet dünyasında böyle bir siteye ihtiyaç vardı. Fotoğraf paylaşım siteleri çok fazla. Ama denetim yok, garip işler oluşmuş. Bu site'de fotoğraflar bizimle her şekilde konuşuyor gibi. Durağan gibi görünen  fotoğraflar canlanmış, bana birşeyler anlatıyor resmen. Bence bu bir ağ gibi her tarafı sarmalı. Diyecek bir şeyi olan çeksin fotoğrafı, altına da derdini anlatsın.Yollasın.Görüntülü haber tahtası gibi..Görsel haberler festivali belki de... Bu şekilde belki bir şeyler  değişir. Bu, cok uzun cevapları olan bir soru. Ama sanırım ben anlatabildim kısa da olsa.

Fotoğraflar ve Röportaj : Fatih Surmaz