DEMEK Kİ OLUYORMUŞ...

Demek ki; Vali böyle olurmuş...

Demek ki; Turizm ve Kültür Müdürü böyle olurmuş...

Demek ki; bir şehir böyle olurmuş...

Demek ki; tarihimiz böyle korunurmuş...

Demek ki...

Demek ki...

Bu sorular kafamda.

Soruyorum yeniden ve yeniden. Vizörümden baktığımda, kadraja aldığım ve belgelediğim bu güzelliği gördükçe.

Bu sorulara yanıt arıyorum...

Demek ki...Olabiliyormuş, istendiğinde.

Bu topraklarda çok yer gezdim. Çok yer gördüm. Batının sınır şehrinden, doğunun sınır şehrine.

BAŞIN GÖZÜM ÜSTÜNE...

Bin sekiz yüz doksan altı kilometre ötelerden söylenen bir cümle bu.

Sımsıcak, yürekten söylenen...

Güzel insanların, sevgi dolu yüreklerin söylediği, insan olmanın ve insan onurunun yaşattığı bir cümle.

Büyük kentlerde unuttuğumuz insanlığı hatırlatan sıcak, sıcak olduğu kadar sevgi dolu olan.

Ve bu cümleyle kendimizi, insanlığımızı sorguladığımız.

Bin sekiz yüz doksan altı kilometre uzaklara gidince yaşadığımız, soğuk kış güneşinin içimizi aydınlattığı sıcaklıkla karşılanmak...

Bunu ve bunları daha öncede yaşamıştım, Kars’ta.

Ve şimdi Tatvan ve Van’da yaşıyorum...

İnsanlığın bu kadar güzel olduğunu görerek. Gördüğünde de kendini sorgulayarak.

Bizi ve büyük kent yaşamını bozan neyin olduğunu...

Selamı söylediler mi bilemem...

Bende söyleyemedim. Bolu Beyi yoktu!!!!...

Köroğlu’nun heykeli vardı...adı sanı vardı...ama Bolu beyi denen adamdan geriye bir şeyler kalmamıştı...

Kötüler unutulmuş gitmiş...yaşadıkları ve yaptıkları tarihe gömülmüş...

Söylemeye kalksam “kırk satır mı kırk katır mı” derler sorguya alırlardı.

“Bu adam kim, bu adamla birlikte olanlar nice olur...”

Hele hele bu saçlarını kazıtmış, bıyıklarını burmamış herif kim ola?...

“Tez vurun şunların, şu zındıkların kellesini...”

Ellerinde gavur aletleri, hele de şunların urbalarına bakın.

Tez cellat ne durursun.

Toplu infaz...

Bir balta iner...bir balta çıkar...be namert yorulmaz mısın...el insaf...dur hele...

Kelleler paldur küldür kar üzerinde yuvarlanır.

Ama Bolu beyi, sen tarihinde yaşa.

Köroğlu sende aşklarını, isyanını dile getir.

Biz işimize bakalım, fotograf çekelim.

Eğri kılıç kında paslansın.

Mertlik falanda bozulmadı bunu bilesin Köroğlu...

Analog makineler olduğu dönemde fotograf çekene deli denirdi, şimdi fotograf çekmeyene deli deniyor...

Bu şehirde düzenli şekilde üç yılı aşkındır yaşıyorum.

Doğduğum toprak. Köy çocuğuyum. Çocukluk günlerim köyümde geçti ve hala özlemim var...hala bağım var...

Elli kusur yıldır bu şehri biliyorum. İzliyorum, havasını soluyup gözlemliyorum.

Özellikle üç yılı aşkındır, daha fazla...bir parçası olduğumdan...

Değişenler neler diye bakıyorum.

Atılan nutuklar çok fazla ve her biri “ben yaptım” diyor. Bir kere gerek kendi şehrimde olsun gerek başka şehirlerde olsun belediye başkanlarının “çıkıp ben yaptım” demesini anlamıyorum.

Ben yapacak değilim ya!!!!

Benim yapacak işlerim olduğu için ve sen bu göreve talip olduğundan “sen yap” demişler.

Yapmaya çıkmışsın.

Seçim koşturmacasın da sözler verdin, veriyorsun. Daha güzel bir şehir için yola çıkıyorsun.

Ee o zaman...

Yapılanları kendi cebinden mi harcıyorsun. Benim param. Benim paramla yaptığını “ben yaptım” demenin anlamı ne. Ben anlamakta zorluk çekiyorum.

Aslında amacım gezdiğim yerleri yazmak ve fotograflarıyla paylaşmak. Bu şehirde yaşıyorsam bu şehri de tanıtmak.

Çocukluğumun geçtiği bir yaşamın kenti burası.

Sanki dün gibi...

Zaman ne çabuk gelip geçmiş.

Geçen zaman mı yoksa zamanı yok saymak mı, bilemiyorum.

Galiba zamanı yok sayıyoruz.

Niye mi?...

Bir yol gitmek her zaman beraberinde bilinmezliğe duyulan merakı uyandırır. Gittiğiniz yol hele yüksek dağlarla çevrili, tüm kışı kar altında geçiren Doğu ise bu daha farklı bir duygu uyandırıyor insanda.....

21 Kasım günü arkadaşım Arif Tanju Korkmaz'ı Altın Kamera fotograf yarışmasındaki başarısından dolayı kutlamak için aradığımda yarın sabah arkadaşlarla Adana'ya gideceğiz sonra Mersin'e geçip  Mersin 1.Ulusal Fotograf Yarışması için fotograf çekeceğiz haydi sende gel demesiyle bir maceraya atıldım..

Dünya’daki küresel ekonominin ve sömürge siyasetinin sonucu olarak insanların yokluk çektiği ve sadece karınlarını doyurmak zorunda kaldığı yerkürede insanların geçmişlerini unutup, kültürel miraslarına sahip çıkamadığı çoğu ülkeden biri MISIR….

Fotoğrafa bu isimi vermiştim. Aslında farkları saymaya kalkınca yediden çok daha fazla fark var ama bir fark ki, o da bu yazının ana temasını oluşturuyor; GÖRÜNTÜ KİRLİLİĞİ.